شعري کوتاه از سعدي وجود دارد که در مورد دوست يابي و تاثير دوست بر زندگي هر فرد است. در اين شعر، برای شخصي در زمان قديم که در حمامها به جاي شامپو براي شستشوي سر از گل خاصي استفاده مي شد و براي معطر شدن مدتي اين گل را در کنار گلبرگ هاي گل هاي خوشبو قرار مي دادند، گفته شده است. هدف اين شعر اين است که دوست خوب تمام زندگي انسان را خوب مي کند.

شعر سعدي اينچنين است:

گِلي خوشبوي در حمام روزي                   رسيد از دست محبوبي به دستم

بدو گفتم که مشکي يا عبيري                    که از بوي دلاويز   تو    مستم

بگفتا من   گِلي   ناچيز  بودم                   و ليکن  مدتي  با    گُل   نشستم

کمال همنشين در من اثر کرد                   وگر نه من همان خاکم که هستم

ملک الشعراي بهار بسيار به سعدي علاقه مند است و اين شعر سعدي را در دل شعر زيباي خود آورده است:

شبي در محفلي با آه و سوزي                  شنيدستم که پير پاره دوزي

چنين مي گفت با سوز و گدازي              گِلي خوشبوي در حمام روزي

رسيد از دست محبوبي به دستم

گرفتم آن گِل و  کردم خميري                 خميري نرم  نيکو چون حريري

معطر بود  و خوب و دلپذيري                  بدو گفتم که مشکي يا عبيري

که از بوي دلاويز تو مستم

همه گِلهاي عالم آزمودم                      نديدم چون تو و عبرت نمودم

پو گِل بشنيد اين گفت و شنودم              بگفتا من گِلي ناچيز بودم

و ليکن مدتي با گُل نشستم

گُل اندر زير پا گسترده پر کرد             مرا با همنشيني مفتخر کرد

چو عمرم مدتي با گُل گذر کرد             کمال همنشين در من اثر کرد

و گر نه من همان خاکم که هستم

 امیدوارم که همیشه در زندگی دوستان بسیار خوبی برای خود انتخاب کنیم که همواره ما را به یاد خدا بیندازند و ما را تا بهشت الهی همراهی کنند



تاريخ : پنجشنبه بیست و پنجم اسفند 1390 | 22:25 | نویسنده : سید مهدی اخلاقی(دبیر فیزیک) |
.: Weblog Themes By VatanSkin :.